บทที่ 12 11 | เสียอาการ
11 | เสียอาการ
เวลา 18:30 น.
ณ ห้องทำงานใหญ่
ไคล์ตัลผู้นำหมายเลขหนึ่งของตระกูลนั่งคุยงานกับอดีตผู้นำอย่างผู้เป็นพ่ออย่างเคร่งเครียด เนื่องจากราคาประมูลที่ดินทำคาสิโนรั่วไหล ทำให้คู่ค้าเสนอราคาตัดหน้าไปเพียงไม่กี่บาท
“เรื่องซื้อที่ตัดหน้าไปก็ไม่น่าเจ็บใจเท่าพวกมันวางแผนสร้างคาสิโนเหมือนเรา”
ไคล์ตัลขบกรามแน่นกับสิ่งที่พ่อเอ่ยออกมา เรื่องนั้นเขารู้ดีว่ามันน่าเจ็บใจมากแค่ไหน และที่น่าเจ็บใจมากกว่านั้นคือคนที่มันคาบข่าวไปบอกคู่แข่งคือคู่นอนของเขา เขาไม่น่าไปไว้ใจผู้หญิงร้อยมารยาแบบนั้นเลย
“แล้วจัดการยังไง ได้ยินว่าหล่อนเป็นดาราไม่ใช่เหรอ?”
รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อทันที เขาไม่ได้จัดการหรอกนะ ลูกน้องเขาต่างหากที่รุมจัดการและถ่ายคลิปส่งมาเป็นหลักฐาน
“เธอไม่กล้าเอาความลับเราไปบอกใครอีกแน่นอนครับ”
“คราวหลังก็ระวังเรื่องผู้หญิงด้วย คราวนี้ได้ข้อมูลสำคัญไป คราวหน้าอาจจะอะไรที่มากกว่านั้น” เป็นคำเตือนจากผู้มีประสบการณ์มาก่อน เพราะอำนาจบารมีมาพร้อมกับความอันตราย
“ครับ ผมจะระวังตัวมากกว่านี้”
เขายอมรับว่าไว้ใจผู้หญิงจนเกินไป เขาหลงคิดว่าดาราสาวที่มีสัมพันธ์กันมานานจะไม่หักหลังเขา แต่เธอก็ทำลงไปจนได้ มันน่าเจ็บใจนัก
ก๊อก!! ก๊อก!!
“สองพ่อลูกไปทานข้าวกันได้แล้ว”
เสียงของผู้เป็นแม่ดึงสติของไคล์ตัล ผู้หญิงดีๆ ก็มีเหมือนกัน แม่ของเขาเป็นแบบอย่างผู้หญิงที่ดี ดูแลเอาใจใส่ลูกๆ และสามีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เฉกเช่นตอนนี้ที่เดินเข้ามากอดลูกชาย แล้วค่อยเดินไปกอดให้กำลังใจสามี
“เครียดเรื่องอะไรเหรอคะ”
“ลูกชายตัวดีของคุณน่ะสิ ติดผู้หญิงจนเสียงาน”
“ก็น่าจะได้เชื้อพ่อมาเยอะนะครับ”
มาเฟียหนุ่มทิ้งระเบิดให้ผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานใหญ่ พอก้าวเดินออกมาก็เจอคชาคนสนิทยืนรออยู่
“คนของเรารายงานว่าคุณไนล่าหายไปครับ”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ใบหน้าหล่อยังคงเรียบเฉยไม่ได้แสดงท่าทางตกใจแต่อย่างใด เธอไม่ได้มีความสำคัญกับเขาขนาดนั้น
“สิบเอ็ดโมง หน้าร้านสะดวกซื้อท้ายหมู่บ้านเธอครับ”
“ตามสืบดู ถ้ามีอะไรน่าสงสัย ปล่อยภาพหลุดออกไป”
เขาสั่งออกไปก่อนจะถึงห้องทานข้าว ร่างสวยในชุดเมดดึงดูดความสนใจของเขาจนไม่มีอารมณ์คุยเรื่องงาน มีอารมณ์ทำอย่างอื่นมากกว่า
0.0!
ตึก! ร่างสวยหยุดชะงักทันทีที่ประจัญหน้ากันกับเขา เธอมองเขาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาที่ดุดัน
เมื่อตั้งสติได้อมีนาก็รีบทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารของตัวเองให้ดีที่สุด แต่เธอก็ทำตัวไม่ถูกอยู่ดีเมื่อมีสายตาของคุณชายจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา
“วันนี้ย่าสั่งให้ทำเมนูโปรดของหลานทั้งนั้นเลยนะ” คุณย่าบอกหลานชายสุดที่รักพร้อมรอยยิ้ม
“ครับ” มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินไปนั่งยังที่ประจำ โดยที่สายนั้นจับจ้องที่ของโปรดตลอดเวลา แต่ของโปรดที่ว่าไม่ได้อยู่บนโต๊ะอาหารหรอกนะ กำลังตักข้าวอยู่ต่างหากล่ะ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ จนคุณย่าต้องเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาพูดคุยเพื่อทำลายความเงียบ
“ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง”
“มีปัญหานิดหน่อยครับ แต่แก้ไขเรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง เพราะรู้ดีว่าคุณย่ารู้เรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างดี
“มัวแต่ทำงานแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีเหลนให้ย่าอุ้มสักที” คุณย่าบ่นตามประสาคนแก่ที่อยากมีเหลน
“ทำให้อยู่ครับ ถ้ามีเมื่อไหร่ผมจะบอก” น้ำเสียงนิ่งเรียบตอบผู้เป็นย่า แต่สายตากลับจ้องมองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล
คำตอบและแววตาของคุณชายที่มองมาทำเอาอมีนาใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งนึกถึงความเร่าร้อนตอนอยู่บนเตียงเธอก็ยิ่งเขินจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะหันไปมองทางไหนดี
“พูดจริงใช่ไหม ไม่ใช่แกล้งพูดให้คนแก่ดีใจเก้อนะ” คุณย่าถามอย่างรู้ทันหลานชาย
“พูดจริงครับ” ไคล์ตัลยังคงยืนยันคำตอบเดิมด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“พาแฟนมาหาย่าบ้างสิ ย่าจะช่วยสอนวิธีมัดใจชายให้” คุณย่ายังคงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ที่ผ่านมาหลานชายไม่เคยพูดถึงเรื่องผู้หญิงเลยสักครั้ง ถึงแม้จะมีผู้หญิงเข้าหาเยอะแต่ก็ไม่เคยให้ความสำคัญหรือพูดถึงแบบนี้มาก่อน
“ถ้าเธอว่างผมจะพามานะครับ” สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงจ้องมองไปที่หญิงสาว
อมีนาถึงกับเสียอาการและแอบคิดไปไกลว่าคุณชายอาจจะหมายถึงเธอ ผู้หญิงต่ำต้อยแบบเธอได้อยู่ใกล้คุณชายแบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
“ย่าจะรอนะ” คุณย่ารู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที
“ทานเยอะๆ นะครับ” มาเฟียหนุ่มตักอาหารใส่จานให้คุณย่าอย่างเอาใจ หลานชายคนโปรดทำอะไรก็ดีไปหมด
ทุกคนนั่งทานข้าวและพูดคุยเรื่องธุรกิจด้วยกันอย่างอารมณ์ดี นานๆ ไคล์ตัลจะมาทานอาหารที่ตึกใหญ่กับคุณย่า และทุกครั้งที่มาคุณย่าก็จะดูมีความสุขเป็นพิเศษ
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเจ้าของบ้านก็แยกย้ายกันกลับพื้นที่ส่วนตัว อมีนายืนมองตามหลังคุณชายที่เดินจากไปด้วยความเศร้าและกลัวว่าวันนี้เขาจะไม่บอกให้เธอไปหาเหมือนกับทุกคืน
‘คงเป็นได้แค่ของเล่นชั่วคราวสินะ’ หญิงสาวบอกกับตัวเองในใจก่อนจะก้มหน้าก้มตาเก็บถ้วยจานเข้าไปในครัว
“วันนี้วันเกิดพี่สนใจไปหาอะไรกินด้วยกันไหม” พี่นิดแม่ครัวที่ทำงานด้วยกันมานานเอ่ยชวนอมีนาตามมารยาท เพราะถึงยังไงทุกคนในครัวก็รู้จักและอยู่ด้วยกันมานานจนแทบจะเป็นครอบครัวเดียวกัน
“เอ่อ…” อมีนาอ้ำอึ้งไม่กล้าที่จะตอบในใจก็อยากจะออกไปกินเลี้ยงกับพี่ๆ แค่อีกใจก็อยากไปหาคุณชาย
“ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ พี่ให้เวลาคิด เดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพี่จะมาเอาคำตอบนะ” เมื่อพูดจบพี่นิดก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้อมีนาจัดการในครัวอยู่คนเดียว
เฮ้อ~
ร่างบางถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางคิดหนัก เธอจะอยู่บ้านหรือจะไปข้างนอกกับพี่ๆ ดีนะ
“อมีนา!”
น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง อมีนาที่ล้างจานอยู่ก็รีบหันไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางเลิ่กลั่กและกลัวว่าจะมีใครมาเห็น
“ค่ะ”
“สี่ทุ่มไปหาคุณชายที่ตึก” คชาลูกน้องคนสนิทเอ่ยบอกหญิงสาวตรงหน้า
“แต่มีนยังเก็บของในครัวไม่เสร็จเลยนะคะ” อมีนาก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกไม่ถึงยี่สิบนาทีก็จะสี่ทุ่มแล้ว
“อย่าให้คุณชายต้องรอ!” พูดจบคชาก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้หญิงสาวยืนนิ่งอยู่คนเดียว
อมีนารีบจัดการถ้วยจานตรงหน้าให้เรียบร้อยภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เธอต้องรีบกลับห้องไปอาบน้ำ เพราะเธอจะไปหาคุณชายในสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“มีน สรุปไปด้วยกันไหม?” พี่นิดเดินเข้ามาถามอีกครั้ง
“มีนคงไม่ได้ไปค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธ
“ทำไมล่ะ” พี่นิดยังคงถามต่อ
“คือ… มีนมีรายงานที่จะต้องทำค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” อมีนารีบเดินออกมาทันที ไม่ปล่อยให้พวกพี่ๆ ได้ถามอะไรต่อ
ร่างบางยืนหลบที่มุมตึกพร้อมกับก้มดูนาฬิกาข้อมือที่เหลือเวลาไม่ถึงห้านาที ถ้าหากเธอเดินกลับห้องไปอาบน้ำคงไม่ทันเวลาและคุณชายคงจะโกรธแน่หากเธอไปช้า
..
1 คอมเมนท์ = ล้านกำลังใจ
ฝากนักอ่านกดไลก์ กดคอมเมนท์เพื่อพูดคุยและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะถูกใจนักอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ
ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม
ห้ามคัดลอก แก้ไข หรือดัดแปลงเด็ดขาด!!
